دراطراف واشقان مزرعه های متعددی وجود داردکه بیشتروقت مردم صرف کشاورزی در این مزارع می شود . کشت گندم وجو وسیب زمینی ولوبیا ونخود وعدس مهمترین فعالیت کشاروزی مردم است که با انگور و بادام وگردو و سیب وبعضی میوه ها از این قبیل تکمیل می شود . هریک از مزرعه های واشقان نامی جدا گانه دارند و در مقایسه با روستا های اطراف ؛ واشقان از بیشترین تعدد مزارع برخوردار است که مهمترین مزرعه های این روستا عبارتند از : دهلق پایین (سفلی ) ؛ دهلق بالا ( علیا ) ؛ ترمن چای ( رودخانه آسیاب ) ؛ کهریزک ؛ دستگرده ؛ کی روان ؛ شریف آباد ؛ میان بولاغ ؛ تیوردی ؛ نظرگاه ؛ قوچاغ ؛ مار گیلان ؛ گولان ( گلها ) وغیره . هر یک از این مزارع دارای چشمه ها وقناتهای بزرگ وکوچکی هستند که بسته به میزان بارندگی سالا نه ؛ آب مورد نیاز کشاورزی را تامین می کنند . به غیرازاین مزارع ؛ زمین های دیگری هم توسط واشقانی ها مورد استفاده کشت دیم قرار می گیرند که بسیار وسیع اند. خاک غنی وحاصل خیز بعضی ازاین مزارع باعث کشت محصولاتی شده است که ازنظرطعم درنوع خودبی نظیرند که برای نمونه می توان به لوبیای زرد رنگ و یا لوبیای سرخ دهلق پایین اشاره کرد . در فصل بهار درغتچه های بادام با گلهای بسیار زیبایی مزین می شوند که چنین شاهکاری فقط به دست خالق هستی ممکن است وانسان با دیدنشان غرق درنشاط می شود. اگربه این سمفونی دلنواز صدای جویبارهای اطراف ؛ چهچه های بلبلان وپرندگان خوش آواز و ترنم روح بخش باد بهاری را بیافزائیم هیچ نمی ماند جزاینکه بی اختیار زبان به تسبیح خالق بی همتا بگشائیم و سجده شکر بجای آوریم . فرهنگ وسنت های مردم واشقان : واشقانی ها طبیعتا مردمی فرهنگ دوست واهل معنی هستند وکمتر واشقانی را می یابید که از خط وسواد ادبی بی بهره باشد. خیلی هاشان با شعر و خط و زیبا نویسی وهنرو ادبیات الفتی دیرینه دارند و بقول معروف این استعداد در خونشان است . دوات وقلم بطور سنتی درخیلی از خانهایشان پیدا میشود وسری به انجمن خوشنویسان ایران که بزنید کم نیستند واشقانی هایی که در شعبه های اراک وتهران وقم وکرج و تفرش وآشتیان به ترویج هنر خوشنویسی اهتمام فراوان داشته وبه ترقی این هنر کمک های شایان کرده اند وبا تحریر وکتابت آثار ادبی ومذهبی به غنای فرهنگ ایران زمین افزوده اند. اکثرواشقانی ها ازکودکی وازهمان زمان مکتب خانه با خط و کتابت آشنا هستند وحتی آنها هم که فرصت تحصیلات آکادمیک نداشته اند خمیر مایه فرهنگ دروجوشان لبریزاست . این را به این خاطر می گویم که حتی کلام عامیانه مردم لبریزازدرس های تربیتی وگلچینی از مفاهیم گهرباراجتماعی است که گاه در قالب شعر وضرب المثل تجلی می یابند . حتی پیر زنها ؛تعداد زیادی ازابیات شعری بلدند که خیلی از درس خوانده های امروز را دچار حیرت می کند . درس خوانده های دانشگاهی شان هم که هریک درمحیط کاروزندگی اجتماعی خود خوش درخشیده و منشاء خدمات فراوانی بوده اند . کافی است هرساله نیم نگاهی به ناتیج پذیرفته شدگان دانشگاهی درمقاطع مختلف بیاندازید تا ببینید فرزندان ونوادگان این خطه چگونه در طریق علم آموزی وکسب معرفت های نوین به پیش می تازند . بی تردید این غنای روحی و معنوی جز به تلاش و پشتکار پدران ومادران زحمتکش درفراهم آوردن محیطی معنوی فراهم نیامده است . گوهر پاک بباید که شود قابل فیض ورنه هر سنگ و گلی لوء لوء و مرجان نشود.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر